میدانی...

 

ﻣﯿﺪﺍﻧــے؟

ﺑﺪﺑﺨﺘـے ﺍﺯ ﺁﻧﺠﺎ ﺷﺮﻭﻉ ﺷﺪ ڪـہ ﮔﻔﺘﯿﻢ ﻣﺎ ﻣﻨﻄﻘـے ﻫﺴﺘﯿﻢ!

ﯾڪـے ﻣﺎﻥ ﭘﺮﺳﯿﺪ ﻣﻨﻄﻘـے ﯾﻌﻨـے ﭼـے؟

ﺁﻥ ﯾڪـے ﺟﻮﺍﺏ ﺩﺍﺩ ﯾﻌﻨـے ﻫﺮ ﺑﻼﯾـے ﺳﺮﺕ ﺁﻣﺪ،

ﺻﺪﺍﯾﺖ ﺩﺭ ﻧﯿﺎﯾﺪ...

ﺍﯾﻦ ﺷﺪ ڪـہ ﯾﺎﺭﻣﺎﻥ ﺑﺪ ڪـﺮﺩ ﻭ ﺻﺪﺍیمان ﺩﺭ ﻧﯿﺎﻣﺪ...

ﻋﺰﯾﺰﻣﺎﻥ ﻣﺮﺩ ﻭ ﺻﺪﺍیمان ﺩﺭ ﻧﯿﺎﻣﺪ...

ﻋﺸﻖ ﻣﺎﻥ ﺭﻓﺖ ﻭ ﺻﺪﺍیمان ﺩﺭ ﻧﯿﺎﻣﺪ...

ﺗﻮے ﺧﺎﻧﻪ ، ﺳﺮ ﺧﺎڪـ ، ﻭﺳﻂ ﺳﺎﻟﻦ ﻓﺮﻭﺩﮔﺎﻩ

ﺑﺠﺎے ﺍﯾﻨـڪـہ ﮔِﻞ بر ﺳﺮﻣﺎﻥ ﺑﮕـﯿﺮﯾﻢ ﻭ ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ ﺭﺍ ﭼﻨﮓ

ﺑﺰﻧﯿﻢ ﻭ ﻓﺮﯾﺎﺩ ﺑـڪﺸﯿﻢ ﻭ ﺷﯿﺸﻪ ﺑﺸڪﻨﯿﻢ ﺗﺎ

ﻧﺸڪـﻨﺪ...

ﻧﺮﻭﺩ...

ﺑﻤﺎﻧﺪ...

ﻫـے ﻣﻨﻄﻘـے ﺭﻓﺘﺎﺭ ڪﺮﺩﯾﻢ . ﺍﯾﺴﺘﺎﺩﯾﻢ

ﻭ ﺑﻐﺾ ﻣﺎﻥ ﺭﺍ ﻗﻮﺭﺕ ﺩﺍﺩﯾﻢ ﻭ ﻟﺒﺨﻨﺪ ﺯﺩﯾﻢ .

ﻣﺜﻞ ﺍﺣﻤﻖ ﻫﺎ ﺩﺳﺖ ﺗڪﺎﻥ ﺩﺍﺩﯾﻢ ﻭ ﮔﺬﺍﺷﺘﯿﻢ ﺭﻓﺘﻨـے ﻫﺎ ﺑﺮﻭﻧﺪ

ﺍﺯ ﺧﺎﻧـہ ، ﺍﺯ ﺩﻧﯿﺎ ، ﺍﺯ ﺩﺳﺖ...



/ 2 نظر / 13 بازدید
گلسا

ما بدهکاریم به یکدیگر و به تمام دوستت دارم های ناگفته ای که. پشت دیوار غرورمان ماند و آنها را بلعیدیم ...